Nadat ik alweer een aantal seizoenen meedraai bij de vets van HBC’09 had ik me eindelijk neergelegd bij het principe van veteranenvoetbal: ‘het gaat nergens om’. Lekker een balletje kunnen trappen op zaterdagmiddag en daarna gezellig napraten in de kantine.

Innerlijke drive
Winnen is leuk, maar je schiet er niets mee op. Simpelweg omdat het competitie-element ontbreekt. Er is geen ranglijst die wordt bijgehouden. Elke wedstrijd staat op zichzelf. Dat neemt niet weg dat de meeste voetballers op leeftijd toch een innerlijke drive hebben om te willen winnen. Niet meer zo fanatiek als vroeger, maar het zit er toch nog steeds in.

Te weinig spelers
In mijn eerste seizoen bij de vets konden we elke week voldoende spelers op de been brengen. Dat wordt echter steeds moeilijker. Een beschikbaar reservoir van circa 25 spelers blijkt dan toch niet voldoende. Dat geldt overigens ook voor onze tegenstanders. Wat heet?! Op een gegeven moment zijn een paar tegenstanders afgehaakt omdat ze geen volledig elftal meer op de been konden brengen, laat staan over wissels kunnen beschikken.

Zeven tegen zeven
Het zag er daarom naar uit dat onze voetbalkalender enkele gaten zou krijgen. Anders gezegd, geen voetbal in het weekend. Jammer, want als liefhebber van het spelletje wil je toch het liefste voetballen. Zodoende hadden we het plan opgevat om ons team aan te melden voor de zogeheten 35+-competitie. Zeven tegen zeven op een half veld. Elke vier weken op een vrijdagavond van een weekend waarin de volgende dag geen reguliere veteranenwedstrijd op het programma staat. Dat was althans de bedoeling. We hadden ons echter nog niet goed en wel aangemeld of er dienden zich nieuwe teams aan in de kalender van het reguliere veteranenvoetbal. kortom, elke 4 weken een dubbel programma.

Onderlinge wedstrijden
In de 35+-competitie ben je ingedeeld in een poule van 4 teams. Elk team speelt dus drie onderlinge wedstrijden op die avond. De uitslagen worden doorgegeven aan de KNVB. Vier weken later speel je wederom drie wedstrijden tegen dezelfde teams, maar dan op een andere locatie. Ieder team is op zijn beurt gastheer. Het team dat na deze cyclus van vier speelavonden de meeste punten heeft vergaard, promoveert naar een hogere klasse.

Oud?
Persoonlijk zag ik het in eerste instantie niet zo zitten om op een klein veldje te gaan spelen. ‘Zijn we dan echt oud aan het worden’, vroeg ik me af. Maar deze gedachte maakte al snel plaats voor het grote voordeel van deelname aan deze wedstrijden: het gaat weer ergens om!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here